Natuurlijk heb je er vaker over gelezen op SpanjeVandaag: buitenlanders kopen meer woningen dan ooit in Spanje. En dat geldt zeker voor de provincie Alicante, met de populaire Costa Blanca als magneet voor buitenlanders om een vakantiewoning of permanent huis te kopen. Onder de groep buitenlanders bevinden zich steeds meer Nederlanders en Belgen. De niet-Spanjaarden zorgen uiteraard voor veel goeds aan de Costa, zoals werkgelegenheid, verdiensten etc., maar het zorgt ook voor de bekende spanningen op de vastgoedmarkt. Hierdoor zijn de kansen voor Spanjaarden steeds kleiner om tegen een redelijke prijs nog iets te kunnen kopen of huren.

Een appartement in Alicante of Torrevieja verdwijnt tegenwoordig soms nog voordat het bord ‘te koop’ goed en wel op het balkon hangt. Buitenlandse kopers nemen inmiddels bijna de helft van alle woningverkopen in de provincie Alicante voor hun rekening. Voor veel lokale bewoners wordt een koopwoning daardoor onbereikbaar.

Als je aan de Costa Blanca bent, is dat zichtbaar in het straatbeeld. Engelse pensionado’s drinken koffie op de boulevard van Altea, Belgische gezinnen zoeken huizen rond Jávea en steeds meer Nederlanders duiken op bij makelaarskantoren in Orihuela Costa of Moraira. Ondertussen zie je steeds minder Spanjaarden die naar een huis zoeken, simpelweg omdat veel niet meer te betalen is.

Volgens cijfers van het Colegio de Registradores, waarover het Spaanse medium Alicante Plaza bericht, werd in het eerste kwartaal van 2026 precies 44,65 procent van alle verkochte woningen in de provincie Alicante gekocht door buitenlanders. Daarmee staat Alicante opnieuw bovenaan in Spanje, nog vóór Málaga en de Balearen. De gemiddelde prijs steeg ondertussen naar 2.214 euro per vierkante meter, opnieuw hoger dan het kwartaal ervoor.

Vooral in kustplaatsen is de spanning voelbaar. In gemeenten als Torrevieja, Calpe en Jávea bestaat inmiddels een groot deel van de bevolking uit buitenlandse inwoners. Dat zorgt voor economische activiteit, volle terrassen en werkgelegenheid in de bouw en horeca. Maar het heeft ook een keerzijde: jonge Spanjaarden vinden nauwelijks nog betaalbare woningen in hun eigen regio.

Dat probleem speelt niet alleen bij koopwoningen. De huurmarkt is ook geraakt. In Elche en Santa Pola behoren huurwoningen inmiddels tot de moeilijkst vindbare van de provincie. Veel gezinnen wijken daardoor noodgedwongen uit naar koopwoningen, waardoor de druk op beide markten tegelijk toeneemt.

De situatie doet steeds meer denken aan de jaren vlak vóór de Spaanse vastgoedcrisis van 2008. Alleen is het profiel van de koper veranderd. Toen draaide de markt vooral op Spaanse gezinnen met hypotheken. Nu zijn het vaker buitenlandse investeerders of gepensioneerden die zonder lening kunnen betalen. In toeristische regio’s zoals Alicante gebeurt inmiddels meer dan de helft van de aankopen zonder hypotheek.

Daar zit ook de kern van het probleem. Een lokale bewoner uit Alicante concurreert niet langer alleen met mensen uit Madrid of Valencia, maar met kopers uit Nederland, Duitsland of Scandinavië die aanzienlijk meer budget hebben. Spaanse economen spreken daarom steeds vaker van een “internationale woningmarkt” aan de Costa Blanca, losgezongen van de lokale inkomens.

De oplossing is niet eenvoudig. De provincie leeft economisch voor een belangrijk deel van buitenlands vastgoedtoerisme. Gemeenten verdienen eraan, winkels draaien goed en veel bouwprojecten bestaan juist dankzij buitenlandse vraag. Tegelijk groeit de politieke druk om wonen opnieuw bereikbaar te maken voor lokale bewoners.

En toch vraag ik me iets af: de buitenlanders kopen vaak nieuwbouwwoningen en bestaande woningen, maar in een bepaald segment waar de meeste Spanjaarden die in de provincie wonen niet voor zouden kiezen. Denk aan luxe woningen met zwembaden, appartementen die veel te groot zijn voor twee personen, of landelijk gelegen huizen die omgebouwd worden tot B&B’s. Zijn dat woningen die de gemiddelde Spanjaard die in deze provincie woont interessant vindt?