We hebben er al vaker over geschreven, het woningtekort in Spanje. Vaak worden er allemaal cijfers van links naar rechts gegooid die vaak hoger of lager zijn, maar nu heeft de Europese Unie zich er ook mee bemoeid. Volgens een nieuw rapport heeft Spanje minstens 700.000 nieuwe woningen nodig. Alleen zo kan de druk op de huizenmarkt in het land minder worden.

Volgens berichtgeving in persbureau EFE presenteerde Europarlementariër Borja Giménez vrijdag in Barcelona cijfers uit een rapport van de speciale EU-commissie over de woningcrisis. Dat gebeurde tijdens een bijeenkomst van de balie van Barcelona, het ICAB. De EU schat dat er in heel Europa tien miljoen woningen nodig zijn, waarvan 700.000 in Spanje. Tegelijk zijn de vergunningen voor nieuwbouw de afgelopen jaren met twintig procent gedaald.

Juist op de plekken waar werk is, ontbreekt betaalbare woonruimte.

De cijfers leggen een Spaans probleem bloot dat dieper gaat dan bakstenen alleen. In vijftien jaar stegen de huren in de Europese Unie gemiddeld met dertig procent en koopwoningen met zestig procent, aldus de gepresenteerde gegevens. In stedelijke gebieden besteedt tien procent van de bevolking meer dan veertig procent van het inkomen aan wonen. Voor Spanje betekent dat vooral druk op starters, alleenstaanden en werknemers in sectoren die de stad draaiende houden, maar er zelf nauwelijks nog kunnen wonen.

De EU pleit voor minder bureaucratie, fiscale prikkels en meer publieke en sociale woningbouw.

En daar gaat het mis in Spanje. Gemeenten, regio’s en Madrid wijzen vaak naar elkaar, terwijl bouwgrond, vergunningen en huurregels versnipperd zijn geregeld. In Nederland is de woningcrisis eveneens hard, maar Spanje heeft een extra zwakte: de sociale woningvoorraad is klein. Specialisten wijzen erop dat ongeveer drie procent van de Spaanse woningvoorraad publiek is, tegenover een Europees gemiddelde van vijftien procent.

Ook toeristische verhuur blijft een splijtzwam. In buurten waar vroeger de bakker de sleutel van de buurvrouw had, hangen nu codesloten aan portieken.

Spanje bouwt niet alleen te weinig, het bouwt ook vaak niet waar gewone bewoners het nodig hebben. Nieuwe wijken aan de rand van Madrid of Valencia lossen weinig op als banen, scholen en openbaar vervoer achterblijven. En zolang appartementen in kuststeden meer opleveren per nacht dan per maand, blijft de markt scheef trekken. De woningcrisis is daardoor geen tijdelijk ongemak, maar een test voor het Spaanse sociale contract.