SpanjeVerhaal: Het wel en wee in een B&B in Spanje (32)

SpanjeVerhaal: Het wel en wee in een B&B in Spanje (32)
Beeld: via canva.com

SpanjeVerhaal: Het wel en wee in een B&B in Spanje (32)

Dit artikel is 10 maanden oud en kan dus niet meer actueel zijn.

INTRO: Ellen-Marie is in 2007 naar Catalonië geëmigreerd. Daar begon ze een winkel, vervolgens een agentschap voor de verhuur van vakantiewoningen en in 2012 begon ze haar eigen B&B. Haar ervaringen over het leven in een B&B en die met de gasten is ze gaan opschrijven en zal ze iedere week met de lezers gaan delen. Meer informatie over haar huis en haar leven in Catalonië kun je vinden op haar eigen Blog: MeAndTheBandB.com

De berg papieren die ik heb ontvangen over de zaak die men tegen mij heeft aangespannen is deels in het Catalaans, een taal die ik nog steeds niet machtig ben en een ander gedeelte in het Spaans. Dat Spaans begrijp ik nog wel, maar als ik telefonisch contact heb met mijn advocaat praat hij zo snel dat ook hierbij mij de helft ontgaat. Juist in dit soort zaken blijft de taal een dingetje.

Tijdens mijn middelbare school koos ik voor een talenpakket. Niet zozeer omdat ik een talenknobbel had, maar enige aanleg voor de exacte vakken had ik al helemaal niet, dus het was een logische keuze. Met de Engelse taal kwam het wel goed. Ik vond dit altijd al een mooie taal en leerde veel van de conversaties met mijn schotse vrienden uit die tijd. Als je Engels spreekt dan kun je jezelf overal verstaanbaar maken, tenminste dat dacht ik toen nog.

Dus toen ik besloot mijn leven voort te zetten in Spanje dacht ik dat met mijn Engels wel even te doen. Ik kwam van een koude kermis thuis. In Spanje en met name in het gebied waar ik woon, wordt nauwelijks Engels gesproken. Men spreekt Catalaans en Spaans waarbij de voorkeur duidelijk uitgaat naar het Catalaans. De eerste jaren in Spanje hoorde ik niet eens het verschil tussen deze twee talen, maar toen ik het Spaans een beetje begon te verstaan klonk het Catalaans nog steeds als Arabisch en ik kon er geen touw aan vastknopen. Bovendien vroeg ik me af wat je moet met het Catalaans als je ooit dit land verlaat en omdat iedere Catalaan ook de Spaanse taal machtig is, besloot ik me op het Spaans te concentreren. Uiteindelijk bleek mijn talenknobbel nog kleiner dan dat ik al dacht want de eerste jaren bakte ik er niets van. Ik nam les bij een talenschool in een naburig stadje. De school met slechts 1 leraar was niet goedkoop en bij mijn inschrijving moest ik naast het lesgeld ook een behoorlijk bedrag aan administratiekosten betalen. Toen ik vroeg waar die kosten precies voor waren, kreeg ik geen duidelijk antwoord, zo waren nu eenmaal de regels verklaarde de leraar.

Uiteindelijk ging 1 les per week me niet snel genoeg dus vroeg ik of het mogelijk was om 2 uur per week te komen. Natuurlijk, was het antwoord, alleen moet u dan wel nog een keer de administratiekosten betalen. Catalaanse logica die ik niet begreep. Maar ik zit toch al in uw administratie, zei ik. Zo zijn nu eenmaal de regels, was zijn antwoord. Daarmee was het geen 2 lessen per week maar stopte ik helemaal met lessen aan die school.

Enige tijd later besefte ik me dat het Spaans nog niet veel beter ging en dat frustreerde me heel erg. Toen ik een Catalaanse kennis tegen het lijf liep en mijn ongenoegen uitsprak, bood ze me aan om bij haar lessen conversatie te gaan volgen. Dan zou het allemaal een stuk vlotter gaan en die grammatica, ach ja, wat had je daar uiteindelijk aan. Die zomer ging ik trouw tweemaal per week naar mijn Catalaanse vriendin met wie ik dan een uurtje of 2 in het Spaans sprak. Toen ik op een middag 2 uur lang met haar praatte over “Padres” (ouders) en ik geen idee had wat dat waren bekroop me toch het gevoel dat het niet echt opschoot. Na die zomer ben ik ook daarmee gestopt.

Dus het bleef moeilijk om met Spaanstalige gasten te converseren. Daarnaast had ik ook angst om in die taal te spreken en als je niets zegt dan weten mensen al helemaal niet wat je bedoelt. De man met wie ik destijds samenwoonde, had echt totaal geen aanleg voor het leren van een taal. Idiomas (talen) kreeg hij nu eenmaal niet in zijn hoofd. Maar daar zat hij helemaal niet mee en hij kende ook geen schaamte en riep “Soy un poco mal en el cabezal’ (ben een beetje slecht in mijn hoofdstel). Dus stuurde ik hem naar de gasten en met handen en voeten en heel veel charme kwam hij er iedere keer mee weg. Maar de man werd mijn ex en toen stond ik er alleen voor. Ik moest Spaans gaan praten en dan gaat het snel. Als ik mezelf hoor praten weet ik dat ik klink als een Turk in Nederland, maar ik praat nu en in de regel word ik verstaan, al gebruik ik nog steeds verkeerde woorden. Enige tijd geleden ontving ik gasten uit Zuid-Spanje die me vertelde dat ze zo heerlijk hadden geslapen. O dat snap ik zei ik want ik heb nieuwe matrassen. Tenminste, dat was wat ik dacht te zeggen. De mannen in het gezelschap barstte in lachen uit en zeiden mij dat ik die beslist niet had. Bleek dat ik het woord matrassen had verwisseld voor stierenballen.

Maar ondanks dat ik nu wat Spaans spreek, maakt me dat zeker niet meer geliefd bij mijn Catalaanse gasten. Ze verwachten nog steeds dat ik Catalaans met hen spreek. Ook daar heb ik tegenwoordig een oplossing voor gevonden. Als ze me aanspreken op het feit dat ik hun taal niet spreek, zeg ik hen dat ik druk aan het oefenen ben. Dat ik mijn hond al de naam Gos (hond in het Catalaans) heb gegeven, het eerste woord dat ik ooit in hun taal leerde. Dat het een Poc fred is (beetje koud), of juist una mica calent (beetje warm) en dan gooi ik ook nog even mijn favoriete woord Llar de foc (open haard) in de conversatie. Dat helpt enorm en plots zijn de Catalanen ook genegen me in het Spaans te woord te staan.

Eigenlijk heb ik dat Catalaans spreken nooit zo serieus genomen, maar iedere morgen als ik bij de bakker kom herhalen ze al mijn bestelling steevast in het Catalaans en ik probeer deze dan te onthouden. In sommige gevallen lukt me dat zelfs en zo kon ik vanmorgen zowaar enkele dingen in het Catalaans benoemen. De dames van de bakker wenste me bij vertrek een fantastische dag, uiteraard in het Catalaans. Later vandaag was ik bij de Spar en bij de kassa staat een jonge vent die mij goed kent, maar die normaal gesproken weinig woorden te missen heeft. Ik ben in een goede bui en als ik afreken, vraagt hij of ik de bon wil. Si, si us plau, (ja, alstublieft) antwoord ik. Bravo zegt de jongen en hij schenkt me zijn allermooiste glimlach.

Ellen-Marie deelt in onze rubriek SpanjeVerhalen elke week haar ervaringen over ‘het wel en wee in een B&B’, wat ze meemaakt met gasten en tijdens haar excursies door Catalonië. Neem eens een kijkje op haar website MeAndTheBandB.com of bezoek de website van de B&B Mas Pitra in het Garrotxa natuurpark in de provincie Girona.

Ga naar de inhoud